شمارهٔ ۳۴ - ایضاً در مدح شاه اولیا ارواح العالمین له الفدا

غیرت طوبی بود، قامت دلجوی دوست
رشک ریاض جنان، خاک سر کوی دوست ۱

قید غلایق گسست، قوّت بازوی عشق
حجاب هستی به سوخت، تجلّی روی دوست ۲

سلسله ی کائنات، جمله به رقصند و هست
سلسله جنبانشان، سلسله ی موی دوست ۳

روی زمین را گرفت، تیغ زبانم تمام
تا که حکایت شود، زتیغ ابروی دوست ۴

اول ایام عمر، روز وفات من است
زان که به روز وفات، ببینمی روی دوست ۵

در کف داود از آن، آهن چون موم بود
که می رسیدنش مدد، زسخت بازوی دوست ۶

واسطه ی فیض روح، بود دم عیسوی
منبع آن فیض بود، لعل سخنگوی دوست ۷

با ید بیضای کلیم، گشت زخود بی خبر
کرد تجلی به طور، چو ایزدی روی دوست ۸

دوست که باشد علی، هست مراد «محیط»
وان که بود بعد مرگ، خاک سرکوی دوست ۹