شمارهٔ ۴۸ - مختوم به مدح مولای متقیان و امیرمؤمنان علیه السلام

مدام فتنه از آن چشم مست می ریزد
ولی به جان من می پرست می ریزد ۱

نگار من چو نشنید به بزم و برخیزد
بلا و فتنه زبالا و پست می ریزد ۲

مدام خون جگر، جای اشک از دیده
به لعل نوش تو دل، هرکه بست می ریزد ۳

گر از شکسته دلم ریخت چون عجب نبود
که باده ساغر آن، چون شکست می ریزد ۴

به دام فرصتت افتد چو خصم، خونش ریز
که خون تو گر، ازین دام جست می ریزد ۵

به دوش بار بلایی که جان من دارد
زقید این تن خاکی چو رست، می ریزد ۶

به تیر غمزه تو، آن را که می زنی سرو جان
به مقدمت زپی ناز شست می ریزد ۷

مدام ساقی کوثر، به ساغر دل من
می ولایت خود، از الست می ریزد ۸

علی ذوالنعم که فیض و عطا
غلام درگه او را، زدست می ریزد ۹

پناه خسته دلان شاه راد، ناصر دین
که خون هرکه دل خلق خَست، می ریزد ۱۰