شمارهٔ ۶۶ - ایضأ در رثاء حضرت صدیقه ی کبری و سیده ی نساء علیه السلام

ما را کجا به کوی تو ممکن بود وصول
که آنجا خیال را نبود قدرت نزول ۱

طول زمان هوای تو از سر بدر نبرد
اصلی بود محبت و الاصل لا یزول ۲

گفتم به عقل چاره کنم، درد عشق را
غافل از این که عشق بود، آفت عقول ۳

درویشم و به هیچ قناعت همی کنم
بگذاردم به خویش، اگر نفس بوالفضول ۴

اول رفیق باید، آن که طریق از آنک
باید رفیق خضر شدن، نی مرید غول ۵

گر باخبر شوی زبقای پی از فنا
اندر فنای نفس چو نیکان شوی عجول ۶

آسودگی نیابی، در عرصه ی جهان
گر بسپری بسیط زمین را به عرض و طول ۷

در حیرتم که شادی و عیش جهان که راست
هستند چون فقیر و غنی هر دو تن ملول ۸

از آن زمان که بار امانت قبول کرد
معلوم شد که آدم خاکی بود جهول ۹

چشم امید نیست به هیچ آستان مرا
الابه آستانه ی فرخنده ی بتول ۱۰

ام الائمة النقبا، بانوی جزا
نورالهدی، حبیبه ی حق بضعة الرسول ۱۱

زهرا که زامر حق پی تعیین جفت او
در شب نمود زهره به کاخ علی نزول ۱۲

صدیقه آن که کرده پی کسب عزوجاه
روح الامین ز روز ازل خدمتش قبول ۱۳

در وصف ذات پاک و کرامات بی حدش
گردیده نطق الکن و حیران شود عقول ۱۴

باشد «محیط» شاد زیمن ولای
او در روز رستخیز که هر کس بود ملول ۱۵