هوش مصنوعی: این متن شعری در مدح و ستایش شاهزاده محمد ابراهیم، طبیبی بزرگوار و حکیم است که به عنوان مستشار اطباء شناخته می‌شد. او در سن 58 سالگی در سال 1306 هجری در ماه محرم درگذشت و به دار نعیم پیوست. شعر به فضایل اخلاقی، دانش پزشکی و جایگاه بلند او اشاره دارد و در پایان، تاریخ وفات او را به شیوه‌ای ادبی بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای واژگان و مفاهیم ادبی و تاریخی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، اشاره به موضوعاتی مانند مرگ و مفاهیم فلسفی ممکن است برای گروه‌های سنی پایین نامناسب باشد.

شمارهٔ ۱۱۰ - )

شد زدار محن به دار نعیم
رادمردی بزرگوار و حکیم ۱

فخر دوران طبیب پاک سرشت
که دمش بد شفای جان سقیم ۲

مَلک الطّب سلیل نادر شاه
شاهزاده محمد ابراهیم ۳

آن که او مستشار اطبّا را
بود از حسن رأی و ذوق سلیم ۴

در سپنجی سرا و دار بقا
بود پنجه و هشت سال مقیم ۵

به دو سال هزار و سیصد و شش
در محرم نمود جان تسلیم ۶

نیمه عشر سومین از ماه
شد ز دار محن به دار نعیم ۷

چون به خاکش گذر نمود محیط
بهر تاریخ آن یگانه حکیم ۸

هست پای ادب به پیش و سرود
به جان باد مستشار مقیم ۹
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۰۹ - در تیر زدن شاه مبرور بر پلنگ
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۱۱ - خطاب به حضرت والا شاهزاده شمس الشعرا گوید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.