شمارهٔ ۱۱۱ - خطاب به حضرت والا شاهزاده شمس الشعرا گوید

ایا شمس گردون فضل و بلاغت
زتو تربیت یافته هر سخندان ۱

تو را می سزد دعوی فضل کردن
که داری به دعوی زگفتار برهان ۲

تو را می سزد مدحت شاه گفتن
که ملک سخن باشدت زیر فرمان ۳

شهنشاه خاقان تو خاقانیستی
به نسبت بود ملک ری شهر شروان ۴

بر طبع تو طبع افسرده ی من
به رُتبت بود قطره ای نزد عمان ۵

مر آن نامه ی فرّخ روح پرور
که به نوشته بودی ز مرز خراسان ۶

به من گشت در خطّه ی لار نازل
شدم شاد چندان که تقریر نتوان ۷

به بوسیدم و مهر از آن برگرفتم
ختامش بُد از مشگ و از نور عنوان ۸

مر آن چند بیت بدیع مرادف
که بُد جمله در مدحت شاه دوران ۹

نمودم بر خواجه ی راد عرضه
به فرمود تحسین بی حد و پایان ۱۰

بیان کلمات تو آید از من
اگر بیکران بحر گنجد به فنجان ۱۱

کلام تو سحر حلال است و سحری
کز اعجاز بخشد نیوشنده را جان ۱۲

کلام تو ماه است چرخ سخن را
ولیکن مهی در تزاید نه نقصان ۱۳