شمارهٔ ۱۲۱ - مزیّن به منقبت حضرت ولایت پناه

بگذار خواجه زسر، خواب خوش سحری
به گذشت عمر عزیز تا چند بی خبری ۱

دنیا و هرچه در اوست، هیچ است و تو همه چیز
تا چند ای همه چیز، غم بهر هیچ خوری ۲

ای شیخ طعنه مزن، بر می کشان که بود
در پرده باده کشی، بهتر ز پرده دری ۳

ناید ز نوع بشر، چون تو بدیع جمال
روحی تو یا ملکی، شمسی تو یا قمری ۴

خوبی چنان که اگر، در آینه رخ خویش
بینی به جلوه گری، از خویش دل ببری ۵

با دوستان علی است، محکم ارادت من
وز دشمنان علی، هستم همیشه بری ۶

نخل وجود مرا، حب علی ثمر است
برهان خوبی نخل، باشد زنکو ثمری ۷

دویم تجلی حق، اول وصی نبی
که آموخت خضر از او، آیین راهبری ۸

یا رب نصیب «محیط» به نمای خاک نجف
روزی که دور حیات، خواهد شدن سپری ۹