شماره ۸ - زهی زخوی تو بر باد داده جان آتش

زهی زخوی تو بر باد داده جان آتش
فکنده آتش روی تو در جهان آتش ۱

برای آن که به لعل تو نسبتی دارد
همی بپرورم اندر میان جان آتش ۲

ز درد هجر تو ای ماه روی آتش خوی
به آب دیده برانداختم چنان آتش ۳

که عمرهاست که جز در دل شکسته من
نمی دهد کس در هیچ جانشان آتش ۴

حکیم چون متکلم شود چنین گوید
گهی که آرد در معرض بیان آتش ۵

که چون لطیف ترین چهار ارکان است
فراز جمله ی ایشان کند مکان آتش ۶

فسانه ایست برای شهنشه است شبیه
ز فخر ساید سر بر آسمان آتش ۷

فراز داغ دلم پنبه چون شکیبد اگر
نشد ز حفظش بر پنبه مهربان آتش ۸

دلاوری که بهنگام رزم افکندی
به پیش خنجر او خاک بر دهان آتش ۹

به سوی آتش اگر بگذرد زقهر شود
سیه گلیم و سیه روی چون دخان آتش ۱۰

وگر برو نظر التفات بگمارد
شود بخرمی شاخ ارغوان آتش ۱۱