درباره ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سده یازدهم و صاحب رساله (شرح مشکلات دیوان انوری) است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سده ی یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید.
سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان درآمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید.

آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - آنم که از ضمیر منست انور آفتاب شماره ۲ - ترسم که بس که می کنم از درد اضطراب شماره ۳ - خوش در نگار بسته دگر نوبهارست شماره ۴ - ای از سپاه خط تو خورشید در حصار شماره ۵ - گذشت آن که روی لاله خیمه بر گلزار شماره ۶ - چنان گریستم از درد دوری دلبر شماره ۷ - غمم نمی رود از دل به گریه بسیار شماره ۸ - زهی زخوی تو بر باد داده جان آتش شماره ۹ - ای زخط بگرفته خورشید رخت در بر هلال شماره ۱۰ - گرفتم آینه تا بنگرم حقیقت حال شماره ۱۱ - ز روزگار ندیدم دمی فراغت بال شماره ۱۲ - زهی ز غیرت ابروت دلشکسته هلال شماره ۱۳ - زبس که ریختم از دیده خون دل بیرون شماره ۱۴ - اشک نبود این که می بارم ز روز تار من شماره ۱۵ - ز جور دل که هیچ کس مباد چنین شماره ۱۶ - بیابیا قدمی نه چو گل به صحن چمن شماره ۱۷ - شد چنان گرم جهان ز آمدن تابستان شماره ۱۸ - ای مکان پاسبانانت فراز آسمان شماره ۱۹ - باد نوروز آمد و آورد بوی یاسمین شماره ۲۰ - از بس که گریه کردم و از بس کشیدم آه شماره ۲۱ - باز این منم گذاشته در کوی یار پای شماره ۲۲ - زبس که یافت دلم لذت گرفتاری شماره ۲۳ - زهی نگاه تو سرگرم مردم آزاری شماره ۲۴ - دامنم دریای خون زین چشم خون پالاستی شماره ۲۵ - من آن چه می کشم از جور چرخ مینایی