هوش مصنوعی:
این شعر از درد و رنج درونی شاعر حکایت دارد که با تصاویری مانند اشک، آتش و ویرانه بیان شده است. شاعر از احساس تنهایی، گمگشتگی و فشارهای اجتماعی سخن میگوید و با استفاده از استعارههای عمیق مانند پروانه و شمع، عمق درد خود را نشان میدهد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین و نامفهوم باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فشارهای اجتماعی و رنج درونی نیاز به درک بالاتری از زندگی و احساسات دارند.
شماره ۶ - به هر قتلم یک نفس بس نرگس جانانه را
به هر قتلم یک نفس بس نرگس جانانه را
شعله کافی بود بال و پر پروانه را ۱
خون تراوش می کند از چاک های سینه ام
طفل اشکم باز گم کرد است راه خانه را ۲
مردم چشمم کنند از دل به سوی دیده اشک
همچو موری کو بسوی خانه آرد دانه را ۳
من مسلمان نیستم گبرم ولی از بیم خلق
میفروزم در درون خانه آتش خانه را ۴
تکیه بر دیوار نتوانم نمود از بس که دل
تا فتد از آه آتش بار این ویرانه را ۵
شعله کافی بود بال و پر پروانه را ۱
خون تراوش می کند از چاک های سینه ام
طفل اشکم باز گم کرد است راه خانه را ۲
مردم چشمم کنند از دل به سوی دیده اشک
همچو موری کو بسوی خانه آرد دانه را ۳
من مسلمان نیستم گبرم ولی از بیم خلق
میفروزم در درون خانه آتش خانه را ۴
تکیه بر دیوار نتوانم نمود از بس که دل
تا فتد از آه آتش بار این ویرانه را ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۳۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵ - ز گریه منع مکن دیده ی پر آب مرا
گوهر بعدی:شماره ۷ - چون گرم گریه کردم چشم گهرفشان را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
