شماره ۱۷ - لب ز کوثر ترنمی سازیم ما تا آن آتش است

لب ز کوثر ترنمی سازیم ما تا آن آتش است
درد ما آتش پرستان را مداوا آتش است ۱

ما که می سوزیم خواه از وصل و خواه از هجر باش
سوختن کارست هرکس را تمنا آتش است ۲

دور از آن در گریه دارم که می سوزد مرا
آن چه آن بر دیگران آبست بر ما آتش است ۳

راستی را دور ازو یک دم شکیباییم نیست
با وجود آن که میدانم سرا پا آتش ست ۴

تا شنیدم هندوان سوزند، خود را سوختم
زانکه از عکس رخ او شعله ها با آتشست ۵