خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: متن بالا یک شعر عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق ناپایدار، درد فراق، و ناامیدی سخن می‌گوید. او از معشوقی می‌گوید که مانند خورشید ناپایدار است و دل بستن به او بی‌فایده است. همچنین، شاعر به ناله‌های بلبل و بی‌تفاوتی باغبان اشاره می‌کند که نمادی از دردهای پنهان و نادیده گرفته‌شده است. در نهایت، با وجود تمام رنج‌ها، امید به گشایشی جدید وجود دارد.

رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد عشق و ناامیدی نیاز به بلوغ فکری دارد تا به درستی درک شود.

دل به چنین زلف بندم چین ابرو چون بپاید
زآن که چیزی کان نپاید، دل باو بستن نشاید

گفتمش بنشین زمانی تا مگر سیرت به بینم
گفت چون خورشید بنشیند دگر کی رخ نماید

ای که می گویی شبت را روزی از پی هست، یا رب
روز من از پی نیاید هرچه می آید بیاید

بلبل از بیرحمی گل می کند فریاد و افغان
باغبان کز درد واقف نیست، گوید می سراید

آمدی ممنونم اما گویا، ره کرده گم
گر نه لیلی ره کند کم بر سر مجنون نیاید

گرچه منع از گریه کردی، زخم ها در دل افکندی
گر خدا یک دربه بندد، صد در دیگر گشاید

«ابوالحسن فراهانی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir