شماره ۳۱ - دردا که یار بر سر لطف نهان نماند

دردا که یار بر سر لطف نهان نماند
نامهربان دو روز به ما مهربان نماند ۱

شرمنده ی سگان ویم، بعد مرگ هم
کز سوز سینه در تن من استخوان نماند ۲

اکنون کشید تیغ که در آستان او
دیگر برای روح شهیدان مکان نماند ۳

از بس به باغ برد صبا عطر بهر گل
خاکم به سر که خاک در آن آستان نماند ۴

او خود به اختیار کی این لطف می نمود
تیرش ز جذبه دل ما در کمان نماند ۵