شماره ۴۱ - ما پای در گل از دل دیوانه ی خودیم

ما پای در گل از دل دیوانه ی خودیم
ما غرق خون زچشم سیه خانه ی خودیم ۱

گلخن نمود بر سرما اشک ما خراب
پیوسته خود خراب کن خانه ی خودیم ۲

خون جگر خوریم و نگیریم می ز کس
یعنی همیشه مست زپیمانه خودیم ۳

عمری گذشت و شکوه زلفش نشد تمام
در حیرت از درازی افسانه خودیم ۴

عاشق تو را که بیند از آشنایی یست
ما ای حسن به هرزه نه بیگانه خودیم ۵