خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از عشق نافرجام و غمانگیز سخن میگوید. شاعر از درد عشق، تاریکی زندگی و اشکهای بیپایان خود مینالد. او از نامههایش به معشوق میگوید که از اشکهایش سفید شدهاند و از بخت بد و رفتار سرد معشوق شکایت دارد. در نهایت، شاعر از معشوق به عنوان دشمنی سفیدرو یاد میکند که قلبش را به درد آورده است.
مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، لحن غمگین و ناامیدانه شعر مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۱۴ - دل همان غمناک و شد در عشق چشم من سفید
دل همان غمناک و شد در عشق چشم من سفید
خانه تاریک است و از مهر رخش روزن سفید ۱
بس که هردم مینهم بر چشم گریان نامه ات
نامه ات ترسم شود آخر چو چشم من سفید ۲
گرچه گل گردد سفید از آفناب اما ز شرم
گر ترا بیند بخواهد کشت در گلشن سفید ۳
نامد از بخت سیه کاری تو کردی تیغ ناز
سرخ از خونم که بادا رویت ای دشمن سفید ۴
خانه تاریک است و از مهر رخش روزن سفید ۱
بس که هردم مینهم بر چشم گریان نامه ات
نامه ات ترسم شود آخر چو چشم من سفید ۲
گرچه گل گردد سفید از آفناب اما ز شرم
گر ترا بیند بخواهد کشت در گلشن سفید ۳
نامد از بخت سیه کاری تو کردی تیغ ناز
سرخ از خونم که بادا رویت ای دشمن سفید ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳ - اگر نبیند سوی من ساقی چه سود ار می دهد
گوهر بعدی:شماره ۱۵ - به رنج از ناله ای کردم کسی که بی سبب نالد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
