شماره ۱۹ - وای که تلخ شد دوا، بر دل پرگزند ما

وای که تلخ شد دوا، بر دل پرگزند ما
مرگ بود نه زندگی، داروی سودمند ما ۱

از دو لبت نصیب ما، ناز و عتاب میشود
وه که شراب تلخ شد، از تو گلاب و قند ما ۲

عاقبت مراد ما چون همه نامرادیست
چیست بیکدو جام می اینهمه زهرخند ما ۳

عشرت یکزمان ما محنت جاودانه شد
بین که چه کار میکند طالع ارجمند ما ۴

بر سر دار شعله زد آتش دل، همین بود
پیش بلندهمتان مرتبه ی بلند ما ۵

غمزه ساقی ارچنین کار کند در استخوان
عشق و جنون برآورد دود زبند بند ما ۶

نیست فغانی آنکه دست از تو رها کند دگر
باش که صید اینچنین کم جهد از کمند ما ۷