شماره ۲۰ - زبسکه داشتی ای گل همیشه خوار مرا

زبسکه داشتی ای گل همیشه خوار مرا
نماند پیش کسان هیچ اعتبار مرا ۱

بسی امید بدل داشتم چو روی تو دید
زدست رفت و نیامد بهیچ کار مرا ۲

عجب اگر نروم از میان که مجنون دوش
بخواب آمد و بگرفت در کنار مرا ۳

هنوز سوزدم از داغ آرزوی تو دل
گهی که لاله دمد از سر مزار مرا ۴

دوای خود زکه جویم که تا تو برگشتی
شدست دشمن جان آنکه بود یار مرا ۵

نه من زسنگ جفای تو دل شکسته شدم
که در فراق، چنین ساخت روزگار مرا ۶

بشهر و کوی فغانی کسم نمیباید
که نیست بی مه خود هیچ جا قرار مرا ۷