هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از مضامینی مانند عشق، رنج، مستی، و جدایی سخن می‌گوید. شاعر با استفاده از تصاویری مانند لاله، صحرا، شراب، و عاشق، حالات روحی و احساسی خود را بیان می‌کند. در این شعر، عشق به عنوان نیرویی قدرتمند توصیف شده که هستی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و رنج‌های آن با تلخی‌های زندگی مقایسه شده است.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه‌ی احساسی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۱۷۶ - ترک من چون لاله برگ عیش در صحرا کشید

ترک من چون لاله برگ عیش در صحرا کشید
سایبان زد بر کنار سبزه و صهبا کشید ۱

هر کجا کان دانه ی در کشتی می برگرفت
رند درد آشام او زانو زد و دریا کشید ۲

آه ازان دم کز سر مستی بعاشق جام داد
وانگه از عین عنایت منتظر شد تا کشید ۳

آندم از جان دست افشاندم که در گلگشت باغ
آستین بر زد بناز و پیرهن بالا کشید ۴

عشق چون بر لوح هستی قرعه ی توفیق زد
دیگران را ترک فرمود و رقم بر ما کشید ۵

می توان گفت که نتوان یافت درصد جام زهر
آنقدر تلخی که فرهاد از کف خارا کشید ۶

رفت عاشق هچنان لب تشنه از مجلس برون
وز حریفان مزور پیشه منتها کشید ۷

هست در محشر فغانی را کلید باغ خلد
یک بیک پیکان که در عشق از دل شیدا کشید ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۷۵ - آه آتشناک من بوی دل مجنون دهد
گوهر بعدی:شماره ۱۷۷ - بازم بسینه عشق و جنون جوش می زند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.