شماره ۱۸۱ - از جور گلرخان دل من خوار و زار شد

از جور گلرخان دل من خوار و زار شد
چندان جفا کشید که بی اعتبار شد ۱

ای آرزوی دیده و دل بهر دیدنت
عمرم تمام صرف ره انتظار شد ۲

حیرت نصیب دیده ی شب زنده دار گشت
حرمان حواله ی دل امیدوار شد ۳

رفتیم بیرخ تو به نظاره ی چمن
بر هر گلی که دیده فگندیم خار شد ۴

در گریه اختیار ندارم که دیده ام
از گریه در فراق تو بی اختیار شد ۵

گفتم رخت بینم و گیرد دلم قرار
آن خود بلای جان من بیقرار شد ۶

از جلوه ی تو آه فغانی علم کشید
در دل غمی که داشت نهان آشکار شد ۷