شماره ۱۸۲ - تو آن گلی که مه آسمان جبین تو بوسد

تو آن گلی که مه آسمان جبین تو بوسد
ملک ز سد ره فرود آید و زمین تو بوسد ۱

چنان لطیف مزاجی که جای بوسه بماند
اگر نسیم صبا برگ یاسمین تو بوسد ۲

رود نشانه ی دندان حسرت از لب عاشق
دمی که می دهی و دست نازنین تو بوسد ۳

بخوبی آنکه سر از جیب آفتاب برآرد
هنوز دل نپسندد که آستین تو بوسد ۴

کسی که مهر خموشی بلعل نوش لبان زد
در آرزوست که بگذاری و نگین تو بوسد ۵

بمکتب تو ملازم بود فرشته ی رحمت
که رشحه ی قلم سحر آفرین تو بوسد ۶

نخورد عاشق لب تشنه می ز جام مرصع
ازین هوس که مگر لعل آتشین تو بوسد ۷

ببین که تا بچه غایت رسید شوق فغانی
که در خیال، دهان چو انگبین تو بوسد ۸