شماره ۲۱۴ - با چون منی چرا می چون ارغوان خورند

با چون منی چرا می چون ارغوان خورند
بگذار تا به کوی تو خونم سگان خورند ۱

مغرور ناز و غمزه ی خویشی ترا چه غم
بیچاره آنگروه که بر دل سنان خورند ۲

خونابه ی دلم ز تو ای گل نه اندکست
دردیکشان عشق تو رطل گران خورند ۳

دیوانگان عشق ترا خواب و خور حرام
آنانکه عاشقند چرا آب و نان خورند ۴

شیران مرغزار تو ای مشگبو غزال
بخشند صید را و دل خون چکان خورند ۵

تاب زبان خلق نداری شکر مخواه
دانی که عافیت طلبان استخوان خورند ۶

خونم حلال گر نکشی پیش دشمنم
این باده را ز دیده ی مردم نهان خورند ۷

گر کوه غم رسد ز تو دل بد نمی کنم
یاران مهربان غم یاران بجان خورند ۸

می خور فغانی از کف خوبان که جور نیست
جامی که دوستان برخ دوستان خورند ۹