هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر عشق و اشتیاق شاعر به معشوق و نفی هرگونه وابستگی به مادیات است. شاعر با اشاره به باده، گل، مهتاب و دیگر نمادها، نشان می‌دهد که مقصود نهایی او تنها معشوق است و از هر آنچه که غیر از اوست، رویگردان است. همچنین، شعر حاوی مضامین تسلیم در برابر عشق و پذیرش سرنوشت است.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات و استعارات نیاز به دانش ادبی و تجربه‌ی زندگی بیشتری دارد تا به درستی درک شوند.

شماره ۲۳۰ - ساقی چه بود باده و زین آب چه خیزد

ساقی چه بود باده و زین آب چه خیزد
من تشنه ی عشقم ز می ناب چه خیزد ۱

گل دیده نیفروزد و مه دل نرباید
مقصود تویی از گل و مهتاب چه خیزد ۲

خنجر مکش از دور که من صید هلاکم
نزدیکتر از این غضب و تاب چه خیزد ۳

در هم مکش ابرو ز تمنای دل من
جز حاجت درویش ز محراب چه خیزد ۴

چون تیر تو خوردیم چرا تیغ کشد غیر
تسلیم چو شد صید ز قصاب چه خیزد ۵

در خواب شد آنشوخ بشکلی که مرا کشت
تا باز چه بنماید و زین خواب چه خیزد ۶

اشک تو نیار گل مقصود فغانی
پیداست کزین قطره ی خوناب چه خیزد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۲۹ - باین جادو و شانم تا سر پیوند خواهد بود
گوهر بعدی:شماره ۲۳۱ - صبحی بمن آن شاخ گل از خواب نخیزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.