شماره ۲۳۱ - صبحی بمن آن شاخ گل از خواب نخیزد

صبحی بمن آن شاخ گل از خواب نخیزد
یا نیمشبی مست ز مهتاب نخیزد ۱

از خانه ی زین خاست بقصد دل عاشق
زانگونه که آتش بچنان تاب نخیزد ۲

از گرمی می بود که آن غمزه برآشفت
بی جوشش خونی رگ قصاب نخیزد ۳

هر چند کشم باده ز غم پاک نگردم
گردیست بدین دل که به صد آب نخیزد ۴

پهلو بدم تیغ نه ار بر سر کاری
مرد هنر از بستر سنجاب نخیزد ۵

خون خوردنم از عشق بگویید بزاهد
تا بیخبر از گوشه ی محراب نخیزد ۶

این بیخودی و مستی عشقست فغانی
اینگونه خرابی ز می ناب نخیزد ۷