شماره ۲۶۴ - دلم روانشد و جان هم ره سفر گیرد

دلم روانشد و جان هم ره سفر گیرد
که از مسافر ره دور من خبر گیرد ۱

کف غبارم و جایی رسم بدولت عشق
گرم نسیم عنایت ز خاک برگیرد ۲

تو نازنینی و ما دردمند درد آشام
میان ما و تو صحبت چگونه در گیرد ۳

ز تاب شمع رخت آتشیست در دل من
که گر نفس نکشم شعله در جگر گیرد ۴

بپایبوس تو آن کس رسد که چون خورشید
اگر خرام کنی مقدمت بزر گیرد ۵

لبت بوعده ی شیرین و خنده ی نمکین
هزار نکته ی باریک بر شکر گیرد ۶

کشد گلاب فغانی روان ز شیشه ی دل
گرت ز ناله ی عشاق دردسر گرد ۷