خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از زیباییهای ظاهری و معنوی سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر شعری مانند نرگس غماز، قبای سبز، و آتش موسی، به بیان احساسات درونی و رازهای پنهان میپردازد. همچنین، تأکید بر پنهان نگه داشتن رازهای درونی و سوزش پنهان از مضامین اصلی شعر است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۲۶۶ - هر آنچ از صورت و معنی بر اهل راز می تابد
هر آنچ از صورت و معنی بر اهل راز می تابد
تمام از گوشه ی آن نرگس غماز می تابد ۱
قبای سبز را در خور بود این شده لعلی
که همچون آتش موسی ز سرو ناز می تابد ۲
نگویی این کبوتر از کجا می آورد نامه
که از هر شهپرش صد شعله در پرواز می تابد ۳
فغانی سوز پنهان درون با کس مکن روش
چرا کز شعله ی آه تو خود این راز می تابد ۴
تمام از گوشه ی آن نرگس غماز می تابد ۱
قبای سبز را در خور بود این شده لعلی
که همچون آتش موسی ز سرو ناز می تابد ۲
نگویی این کبوتر از کجا می آورد نامه
که از هر شهپرش صد شعله در پرواز می تابد ۳
فغانی سوز پنهان درون با کس مکن روش
چرا کز شعله ی آه تو خود این راز می تابد ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۵ - چو رو از جاب صید آن شکار انداز می تابد
گوهر بعدی:شماره ۲۶۷ - مرا یاد تو هر دم آتشی در دل برافروزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
