هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از زیباییهای ظاهری و معنوی سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر شعری مانند نرگس غماز، قبای سبز، و آتش موسی، به بیان احساسات درونی و رازهای پنهان میپردازد. همچنین، تأکید بر پنهان نگه داشتن رازهای درونی و سوزش پنهان از مضامین اصلی شعر است.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۲۶۶ - هر آنچ از صورت و معنی بر اهل راز می تابد
هر آنچ از صورت و معنی بر اهل راز می تابد
تمام از گوشه ی آن نرگس غماز می تابد ۱
قبای سبز را در خور بود این شده لعلی
که همچون آتش موسی ز سرو ناز می تابد ۲
نگویی این کبوتر از کجا می آورد نامه
که از هر شهپرش صد شعله در پرواز می تابد ۳
فغانی سوز پنهان درون با کس مکن روش
چرا کز شعله ی آه تو خود این راز می تابد ۴
تمام از گوشه ی آن نرگس غماز می تابد ۱
قبای سبز را در خور بود این شده لعلی
که همچون آتش موسی ز سرو ناز می تابد ۲
نگویی این کبوتر از کجا می آورد نامه
که از هر شهپرش صد شعله در پرواز می تابد ۳
فغانی سوز پنهان درون با کس مکن روش
چرا کز شعله ی آه تو خود این راز می تابد ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۲۴۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۵ - چو رو از جاب صید آن شکار انداز می تابد
گوهر بعدی:شماره ۲۶۷ - مرا یاد تو هر دم آتشی در دل برافروزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
