شماره ۲۹۴ - تا چند بافسون جهان بند توان بود

تا چند بافسون جهان بند توان بود
مردیم، درین کهنه سرا چند توان بود ۱

شد نقش من از تخته ی گل، چند شب و روز
گریان پی خوبان شکر خند توان بود ۲

حیفست که رنجی نبرد بنده ی مقبل
امروز که مقبول خداوند توان بود ۳

بی صورت شیرین و لب لعل توان زیست
بی چاشنی گلشکر و قند توان بود ۴

زنجیر بیارید که سر رشته شد از دست
عاشق نه چنانم که خردمند توان بود ۵

در حسن وفا کوش که گر عهد درستست
صد سال بیک وعده و سوگند توان بود ۶

ماییم و همین زمزمه ی عشق فغانی
پیداست که دیگر بچه خرسند بود ۷