شماره ۳۶۷ - جانم افگارست و تن بیمار و دل خون از فراق

جانم افگارست و تن بیمار و دل خون از فراق
هر نفس دردیست بر درد من افزون از فراق ۱

غرق خون دیده ام شبهای هجران و اجل
بر سرم پیوسته می آرد شبیخون از فراق ۲

تا شد آن شاخ گل رعنا برون از دیده ام
می رود بر روی زردم اشک گلگون از فراق ۳

از وصالش بیغمان در بزم عشرت شادمان
من درین بیت الحزن افتاده محزون از فراق ۴

مانده محروم از حریم آستانش روز و شب
سنگ بر سر می زنم در کوه و هامون از فراق ۵

دور ازان شیرین لب لیلی وش آمد بر سرم
آنچه آمد بر سر فرهاد و مجنون از فراق ۶

گر نخواهی بر سر بیمار هجران آمدن
جان نخواهد برد مشتاق تو بیرون از فراق ۷

تا شدی ای گوهر مقصود غایب از نظر
چشمه ی چشم فغانی گشت جیحون از فراق ۸