شماره ۲ - شبت ز بهر چه بر روز سایبان انداخت

شبت ز بهر چه بر روز سایبان انداخت
که روز من به شب تیره در گمان انداخت ۱

که داد جز رخ و زلفت نشان روز و شبی
که آن براین شکن و این گره بر آن انداخت ۲

دو زلف پرگرهت گر نگه کنی دو شب اند
که روز روی تو خود را در آن میان انداخت ۳

شگفت مانده ام از چشم جادوی تو که چون
به نیم روز گره در شبی چنان انداخت ۴

بسا که روز به شب کردم از غمت که رخت
نگفت سایه بر آن ناتوان، توان انداخت ۵

به روز من منشیناد چشمت ارچه دلم
ببرد و در شکن زلف دلستان انداخت ۶

هر از جان امامی فدای آن شب و روز
که وصف هر دواش آتش در استخوان انداخت ۷