شمارهٔ ۲۳۹ - الخوف

تا رهبر تو طبع بدآموز بود
بخت تو مپندار که پیروز بود ۱

تو خفته به عیش و شب عمرت کوتاه
ترسم که چو بیدار شوی روز بود ۲