هوش مصنوعی:
شاعر از پیری و پایان عمر خود میگوید و افسوس میخورد که زمانی که فرصت داشت، از آن استفاده نکرد و اکنون که بیدار شده، چیزی باقی نمانده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و مرتبط با مرگ و پیری است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسن قابل درک نباشد یا باعث نگرانی آنها شود.
شماره ۱۲۳ - در باغ وجودم چو گیاهی بنماند
در باغ وجودم چو گیاهی بنماند
وز لشکر صبرم چو سپاهی بنماند ۱
تا خرمن عمر بود من خفته بدم
بیدار کنون شدم که کاهی بنماند ۲
وز لشکر صبرم چو سپاهی بنماند ۱
تا خرمن عمر بود من خفته بدم
بیدار کنون شدم که کاهی بنماند ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۸۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۲ - من پیرو طبعم این ضلالت زآن است
گوهر بعدی:شماره ۱۲۴ - گفتم به گه کار به کار آید یار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
