شماره ۱ - تا زآینه زنگ را کسی نزداید شماره ۲ - آن باش که دلها به تو مایل گردد شماره ۳ - مرد آن نبود که ظاهر آرای بود شماره ۴ - تا با خودم از عشق خبر نیست مرا شماره ۵ - سبحان الله که چه زیانم خود را شماره ۶ - زآن باده که در مجلس آن شاه دهند شماره ۷ - تا ظن نبری که خوی دد نیست مرا شماره ۸ - یا در راه او به جان طلب معنی را شماره ۹ - می باید ساختن گرت برگ صفاست شماره ۱۰ - بگذار بدی که در من از وی صد نیست شماره ۱۱ - گر بر دل تو زعشق او خاکی نیست شماره ۱۲ - چون می دانی که بودنیها بوده است شماره ۱۳ - در حرف وجود جز خرد را مپسند شماره ۱۴ - آنها که مرا بنیک می پندارند شماره ۱۵ - حاشا که ره عشق قیاسی باشد شماره ۱۶ - دین داری را ز بت پرستی بشناس شماره ۱۷ - فارغ منشین ز راه و اندر ره باش شماره ۱۸ - دی جرعه خور دُردکشان من بودم شماره ۱۹ - چون یک نفس از وجود خود برگذرم شماره ۲۰ - ای نیک نمای بد مسلمان که منم شماره ۲۱ - جز بادهٔ نیستی دلا نوش مکن شماره ۲۲ - در درد اگر طالب درمانی تو شماره ۲۳ - با خود بینی خاک نیرزد نیکی شماره ۲۴ - ای دیده به عیب خویش نابینایی شماره ۲۵ - با فاقه و فقر همنشینم کردی شماره ۲۶ - زین گونه که در نهاد زیر و زبری است شماره ۲۷ - نزدیک کسی که عاقل و هشیار است شماره ۲۸ - بیگانه و آشنایی خویش توی شماره ۲۹ - تو آلت فعل و در میان هیچ نئی شماره ۳۰ - خود را تو عظیم کم کسی می شمری شماره ۳۱ - بر درگه کبریا تو جز شاه نئی شماره ۳۲ - ای دل تو گر از غبار تن پاک شوی شماره ۳۳ - گر زانک شنیده ای زمردان دو سه پند شماره ۳۴ - عمری به غلط سوخته خرمن بودم شماره ۳۵ - گر نفس وجود خویشتن استردی شماره ۳۶ - ای دل به وصالش به تمنّا نرسی شماره ۳۷ - تا بستهٔ جان و خستهٔ تن باشم شماره ۳۸ - گر کافر از آن کسی که او دشمن تست شماره ۳۹ - ای دل چو به کوی وصل گشتی دمساز شماره ۴۰ - سربازی کن اگر تو داری سر او شماره ۴۱ - گر صید عدم شوی زخود رسته شوی شماره ۴۲ - تا بتوانی به طبع خود کار مکن شماره ۴۳ - این ره نبرد مگر به سر ناپاکی شماره ۴۴ - اسرار ورا اگر نهان خواهی کرد شماره ۴۵ - ره رَو اگر او زراه رَو آگه شد شماره ۴۶ - گر دل نفسی از سر جان برخیزد شماره ۴۷ - دل را نفسی زمهر تو نگزیرد شماره ۴۸ - پروانگکی به پیش شمعی بپرید شماره ۴۹ - اندیشهٔ مرگت زچه بگداخت جگر شماره ۵۰ - جهدی بکنم که دل زجان برگیرم شماره ۵۱ - اصحاب طلب چون به صفایی برسند شماره ۵۲ - شک نیست از آنجا که طریق خرد است شماره ۵۳ - از بهر شناختن نکو کن خود را شماره ۵۴ - در درد اگر تو از دوا محرومی شماره ۵۵ - خواهی که بود شاهدت ای مرد علیل شماره ۵۶ - اینجا که منم گر زمنی دور شوم شماره ۵۷ - در دست سری مدام شیخا پا بست شماره ۵۸ - با یار بگفتم به زبانی که مراست شماره ۵۹ - گر نفس شود تمام مقهور از تو شماره ۶۰ - چون آتش شهوت آبرویت را برد شماره ۶۱ - باید که اگر دلت زخود برگردد شماره ۶۲ - ای دل چو بسوختی گذر از خامان شماره ۶۳ - ای دل می وصل بی خمارت ندهند شماره ۶۴ - پا بر سر نفس خود نه و سرور باش شماره ۶۵ - خواهی که شود دل مجاهد با تو شماره ۶۶ - خواهی که نیفتی زفراقش به بلا شماره ۶۷ - دلدار طلب مکن که دلدار نماند شماره ۶۸ - صد سال اگر در آتشم مَهل بود شماره ۶۹ - بوی دم مقبلان چو گل خوش باشد شماره ۷۰ - هر چند چو خاک ره عَناکش باشی شماره ۷۱ - سرگشته دلت از پی زرع است و حراث شماره ۷۲ - در راه یقین گمان نباشد کس را شماره ۷۳ - هشیار دلم در آمد از مستیها شماره ۷۴ - تا رخت جهان همی بود بر خرِما شماره ۷۵ - خواهی که قدم زنی تو در کوی صفا شماره ۷۶ - میدان فراخ عمر بی تنگی نیست شماره ۷۷ - عاشق چو به کار خویشتن در نگریست شماره ۷۸ - گر عالم را زبهر تو آرایند شماره ۷۹ - زین مرتبه و قاعدهٔ بَردابَرد شماره ۸۰ - آنها که زدام بُت پرستی جستند شماره ۸۱ - هرگه که دل از بند جهان برخیزد شماره ۸۲ - دنیا مطلب تا همه دینت باشد شماره ۸۳ - از آخر عمر اگر کسی یاد کند شماره ۸۴ - ناساخته کار این جهان ساخته گیر شماره ۸۵ - عمر از پی افزودن زر کاسته گیر شماره ۸۶ - در بندگی ات دیو و پری صف زده گیر شماره ۸۷ - علم عُلوی و سُفلی آموخته گیر شماره ۸۸ - در مملکت جهان فریدون شده گیر شماره ۸۹ - زین گلبن عمر تازه گلها چده گیر شماره ۹۰ - کارت همه در جهان بسامان شده گیر شماره ۹۱ - ایوان سرای خویش برداشته گیر شماره ۹۲ - ای دل همه کار تو به بالا شده گیر شماره ۹۳ - با صولت جمشید و فریدون شده گیر شماره ۹۴ - از آتش حرص و آز تا چند نفیر شماره ۹۵ - جهدی بکن ار پند پذیری دو سه روز شماره ۹۶ - در دایرهٔ نقطهٔ پرگار جهان شماره ۹۷ - جهدی بکن ای خواجه درین عالم دون شماره ۹۸ - ای دل زغمش که گفتیت چون خون شو شماره ۹۹ - ای دل دل خسته بر جهان بیش منه شماره ۱۰۰ - تا دل زعلایق جهان حُر نشود شماره ۱۰۱ - دنیا کَزِ تست بَهر بیشی و کمی شماره ۱۰۲ - از بَهر جهانی که تو هیچی دَروی شماره ۱۰۳ - ما را چه پلاس و چه طراز اکسون شماره ۱۰۴ - دنیا که جوی وفا ندارد در پوست شماره ۱۰۵ - چون هست جهان به نیستی آلوده است شماره ۱۰۶ - جان در تن تو نفس شماری بیش است شماره ۱۰۷ - ای خواجَه اگر تو را سَعادت خویش است شماره ۱۰۸ - چندین گفتم دلا که از خود برخیز شماره ۱۰۹ - ای دل مگشای لب زاسرار و بُرَو شماره ۱۱۰ - خواهی به زمین نشین و خواهی به بساط شماره ۱۱۱ - عالم همه محنت است و ایّام غم است شماره ۱۱۲ - تا هست غم خودت نبخشایندت شماره ۱۱۳ - خاک در کس مشو که گردت خوانند شماره ۱۱۴ - جز قطع نظر به کام رهرو نکند شماره ۱۱۵ - چندانک تو در بند علایق باشی شماره ۱۱۶ - هرگه کآید زبحر ربّانی سیل شماره ۱۱۷ - گر پنهان کرد عیب اگر پیدا کرد شماره ۱۱۸ - کامل زیکی هنر ده و صد بیند شماره ۱۱۹ - فریاد از آنچ نیست و می خوانندم شماره ۱۲۰ - با خلق خدا تصرّف آغاز مکن شماره ۱۲۱ - صد بار بگفتم این دل سوخته را شماره ۱۲۲ - من پیرو طبعم این ضلالت زآن است شماره ۱۲۳ - در باغ وجودم چو گیاهی بنماند شماره ۱۲۴ - گفتم به گه کار به کار آید یار شماره ۱۲۵ - ای دل چه نشسته ای درین ویرانه شماره ۱۲۶ - افسوس که عمر رفت بر بیهوده شماره ۱۲۷ - دل از پی آب و نان در آتش نبود شماره ۱۲۸ - هر پیر که دل به عشرت و لهو سپرد