هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌های ظاهری و معنوی عشق و جمال می‌پردازد و تأکید می‌کند که حقیقت عشق فراتر از صورت ظاهری است. شاعر بیان می‌کند که اگرچه جهان پر از نور تجلی است، اما چشم انسان گاهی اعمی است و معنی واقعی را درک نمی‌کند. او همچنین به رابطه‌ی عاشقانه‌ی مجنون و لیلی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق حقیقی نیاز به دلیل ندارد. در نهایت، شاعر معتقد است که جمال معشوق بهشتی است و هر بخشی از آن نمادی از زیبایی و لطف بی‌نظیر است.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات شعر نیاز به دانش ادبی و فلسفی دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب می‌شود.

شماره ۲۹ - افسوس که صورت تُتق چهرهٔ معنی ست

افسوس که صورت تُتق چهرهٔ معنی ست
ورنه همه آفاق پر از نور تجلّی ست ۱

هر لحظه در این کوی به دیگر صفتی یار
در جلوهٔ حسن است ولی چشم تو اعمی ست ۲

گر نیست به هر مو کششی از طرف دوست
مجنون ز چه رو شیفتهٔ طرّهٔ لیلی ست ۳

از عشق به هرجا که حدیثی ست دلیلی ست
بر حاصل یک معنی و باقی همه دعوی ست ۴

القصّه تویی زین همه مقصود دل من
ورنه به جمال تو که کونین طفیلی ست ۵

برگی ز گلستانِ جمال تو بهشت است
شاخی ز نهالِ چمن لطفِ تو طوبی ست ۶

گر بی خبر از عالم معنی ست خیالی
در صورت زیبای تو حیران به چه معنی ست ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۸ - از سبزهٔ خطّت ورق گل رقمی یافت
گوهر بعدی:شماره ۳۰ - افسوس که جز ناله مرا همنفسی نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.