شماره ۳۴ - باد بر زلف تو بگذشت که عنبر بوی است

باد بر زلف تو بگذشت که عنبر بوی است
گل مگر روی تو دیده ست که خندان روی است ۱

بیش از این نیست به نقش دهنت نسبت من
که میان من واو تا به عدم یک موی است ۲

خون به جو می رود از دیدهٔ مردم زین غم
کآب رو در ره سودای تو آب جوی است ۳

جست و جوی دل گم گشتهٔ ما بر لب توست
نشنیدی که لب لعل بتان دلجوی است ۴

نه خیالی سخن از زلف تو می گوید و بس
هرکه دیوانهٔ عشق است پریشان گوی است ۵