شماره ۵۹ - دل ناگرفته خال تو در زلف جا گرفت

دل ناگرفته خال تو در زلف جا گرفت
مرغی عجب به دامِ تو افتاد و پا گرفت ۱

با سرو از لطافت قدّ تو بادِ صبح
هر نکته یی که گفت چمن از هوا گرفت ۲

بر باد رفت حاصل عمر عزیز من
زین غم که باد دامن زلفت چرا گرفت ۳

دل را گرفت شحنهٔ عشقت به دست قهر
چون قلب بود آخر کارش خدا گرفت ۴

در فنّ زهد بنده خیالی طریقه یی
زاین خوبتر ندید که ترک ریا گرفت ۵