شماره ۱۴۹ - تا گلشن از طراوت روی تو یاد داد

تا گلشن از طراوت روی تو یاد داد
سرو از هوای قامت تو سر به باد داد ۱

دلتنگ بود غنچه به صد رو چو من ولی
پایش صبا گرفت و خدایش گشاد داد ۲

با گل نداد حسن رخت نقشبند صنع
پیرایه یی ست حسن که با هر که داد داد ۳

اسباب نامرادیِ جاوید بود و غم
عشق تو تحفه یی که بدین نامراد داد ۴

با اهل درد عشق تو تقسیم شوق کرد
چیزی زِ یادِ تو به خیالی زیاد داد ۵