شماره ۱۸۷ - سرشک تا به کی از چشم آن و این افتد

سرشک تا به کی از چشم آن و این افتد
مباد کز نظر خلق بر همین افتد ۱

مگو به مردم بیگانه راز خود ای اشک
چنان مکن که حدیث تو بر زمین افتد ۲

خوش است خلد برین و دلم نمی خواهد
که بی جمال تو هرگز نظر بر این افتد ۳

کسی که قدّ تو بیند نه بیند ابرویت
چگونه کج نگرد هر که راست بین افتد ۴

چو دل فتاد خیالی به دست خوش دارش
که باز دیر بیاید که این چنین افتد ۵