هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه بیانگر ناامیدی و ملالت از عشق بیوفا و بیوصال است. شاعر از عشق به معشوقی میگوید که هرچند زیباییاش بینظیر و جاودانه است، اما وفایی ندارد و تنها خیالی گذرا از او در ذهن میماند.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده در شعر، برای درک و ارتباط بهتر، به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
شماره ۲۰۷ - کسی کاو به جانان وصالی ندارد
کسی کاو به جانان وصالی ندارد
ز جان بهره الاّ ملالی ندارد ۱
غنیمت شمر وصل خورشید رویی
که خورشید حسنش زوالی ندارد ۲
پریچهره یی را که نبود وفایی
اگر خود فرشته ست حالی ندارد ۳
عجب چون نمانم ... گُل
که دید آن رخ و انفعالی ندارد ۴
به جز فکر تصویر موی میانش
خیالی به خاطر خیالی ندارد ۵
ز جان بهره الاّ ملالی ندارد ۱
غنیمت شمر وصل خورشید رویی
که خورشید حسنش زوالی ندارد ۲
پریچهره یی را که نبود وفایی
اگر خود فرشته ست حالی ندارد ۳
عجب چون نمانم ... گُل
که دید آن رخ و انفعالی ندارد ۴
به جز فکر تصویر موی میانش
خیالی به خاطر خیالی ندارد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۸۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۶ - کسی چون گل دهن پرخنده دارد
گوهر بعدی:شماره ۲۰۸ - کسی که سلسلهٔ زلف مشکبو دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.