شماره ۳۴۶ - ای دل از خویش گذر تا که به جایی برسی

ای دل از خویش گذر تا که به جایی برسی
وز در صدق درآ تا به صفایی برسی ۱

تا نبندی به قبول نفس اوّل کمری
نیست ممکن که تو چون نی به نوایی برسی ۲

گر به همراهی دردش قدمی پیش نهی
زود باشد که به تشریف دوایی برسی ۳

چست برخیز چو ذرّه به طلب رقص کنان
تا که در حضرت خورشید لقایی برسی ۴

این خیالی ست خیالی که به سر منزل قرب
بی قبول نظرِ راهنمایی برسی ۵