شماره ۹ - در آن سرا که برانند پادشاهی را

در آن سرا که برانند پادشاهی را
کجا مجال بود ره نشین گدائی را ۱

زخاک میکده جو سر جم که می بینم
بپای هر خم جام جهان نمائی را ۲

خلاف رسم از آن چشم فتنه خیز فلک ‏
بر آسمان ززمین میبرد بلائی را ۳

صفای صفه دیر مغان ندیده مگر
که شیخ طوف کند مرده صفائی را ۴

علاج هجر کند وصل یار ورنه طلب
کجا علاج کند درد بیدوائی را ۵

زاشتیاق نیستان بنالد اندر بزم
زنی اگر شنوی آتشین نوائی را ۶

قبای غنچه دریدی و جامه گل را
بسرو ناز چو پیراستی قبائی را ۷

کشی زسلسله زهد پارسائی دست
اگر بدست کشی طره رسائی را ۸

غبار من نرود از سرای تو بیرون
بسر اگر نهیم سنگ آسیائی را ۹

شکنج زلف تو آشفته آن زمان گیرد
که پشه صید کند در هوا همائی را ۱۰

مقیم میکده شد آدم و بهشت بهشت
مگر زکوی مغان به ندیده جائی را ۱۱

پناه برد بخاک نجف زروی شعف
کند بچشم مگر سرمه خاکپائی را ۱۲