شماره ۱۰ - گفتمش وقف تو کردیم دل ویران را

گفتمش وقف تو کردیم دل ویران را
گفت کس جای به ویرانه دهد سلطان را ۱

ناوکش خواستم از سینه کشم کز سر عجز
دل گرفتش به دو دستی که مکش پیکان را ۲

گفتمش رخنه کنم در دل سنگین از آه
تیر پرتاب کجا رخنه کند سندان را ۳

خط و خال و مژه و زلف تو خوش دام رهند
کافران نیک ببستند ره ایمان را ۴

جز خم زلف تو کاو سایه بر آن چهره فکند
سایبان بر مه و خورشید که کرده بان را ۵

تا کی آشفته علی جوئی و گوئی از غیر
هر که واجب طلبد نفی کند امکان را ۶

شیخ پیمانه شکن رفت خدا را مددی
که به پیمانه می تازه کنم ایمان را ۷