شماره ۹۰ - من بلبل غریبم و این آشیانان غریب

من بلبل غریبم و این آشیانان غریب
گلبن بود غریب تر و گلستان غریب ۱

گر راندت زگلشن و گلبن عجب مدار
ای بلبل غریب بود باغبان غریب ۲

پیش از نسیم صبح شکفته است گل به باغ
کز بلبلان رسید به گوشش فغان غریب ۳

دشمن هر آنچه کرد نه جای شکایتست
بر دوستان بود ستم از دوستان غریب ۴

دل از کمان ابرو و تیر نظر شکار
صیدی غریب و تیر غریب و کمان غریب ۵

گل گوش خود گرفت زدستان عندلیب
از من شنو زقصه که بد داستان غریب ۶

چون طفل اشک در بدرو کو به کودوان
گوای دو دیده چند بود آنچنان غریب ۷

تنها نه دل به شام غریبان زلف تست
کامد اسیر هر خم او یک جهان غریب ۸

عمریست درد نوش خراباتم و ولیک
حیران ستاده ام به در میکشان غریب ۹

ای عشق خود چه شد که به شهر و دیار تو
هرگز به یاد ناورد از خانمان غریب ۱۰