شماره ۹۱ - شاها تو خود غریبی و آشفته ات غریب

شاها تو خود غریبی و آشفته ات غریب
رحمی که بر غریب بود مهربان غریب ۱

میکشد عاقبتم درد غم عشق حبیب
بود آیا که کند چاره این درد طبیب ۲

همه یاران سفری گشته و من مانده به جا
خرم آن روز که گویی سفری گشت رقیب ۳

تا تو ای روح روان پای نهادی به رکاب
روح من گرد صفت رفت به دنبال رکیب ۴

منم آن مرغ که غربت بودم صحن چمن
ز آشیان مرغی اگر دور شود هست غریب ۵

دام تزویر بود سبحه و زنار دلا
خویشتن را تو باین دام بیا و مفریب ۶

ناشکیب است بلی عاشق صادق از دوست
عاشق آن نیست که در دل بودش صبر و شکیب ۷

عجب آن نیست که از غیر خطا رفت به دوست
گر خطائی زود از دوست بتو هست عجب ۸

نه مسلمان به من آشفته وفا کرد نه گبر
ببرم رشته ی سبحه شکنم عود و صلیب ۹

دادخواهی به علی کن زخطای اغیار
که بود دست خداوند و رقیب است و حبیب ۱۰