شماره ۱۴۳ - از شعله آه من جهان سوخت

از شعله آه من جهان سوخت
تنها نه زمین که آسمان سوخت ۱

این آتش و آب دیده و دل
هم وهم بشست و هم گمان سوخت ۲

کی سوز دلم نهان بماند
زین داغ که مغز استخوان سوخت ۳

این سوز نهفته درون را
گفتم که بگویمش زبان سوخت ۴

فریاد که پیک آه مجنون
در قافله بود کاروان سوخت ۵

این خضر که بود کاندرین راه
از آب حیات همرهان سوخت ۶

آه دل من شدت عنان گیر
هشدار که اسب و هم عنان سوخت ۷

مرغ دل من به سینه از شوق
ققنس صفت اندر آشیان سوخت ۸

بلبل ز فراق گل چو نالید
تنها نه که باغ باغبان سوخت ۹

می‌خواست که سوز عشق سنجد
آشفته مرا به امتحان سوخت ۱۰

نه عقل به جا بماند و نه دین
از شعله عشق این و آن سوخت ۱۱