شماره ۱۶۸ - آن فتنه زانجمن چو برخاست

آن فتنه زانجمن چو برخاست
شد قامت او قیامتی راست ۱

شنعت نزند بعشق بازان
هر کس که زرمز عشق داناست ۲

بالای تو گر بلاست شاید
هر فتنه و هر بلا زبالاست ۳

بر خواسته ی زبزم و اما
نقش تو گمان مبر که برخاست ۴

از غارت دل نمیشوی سیر
ای ترک مگر که خوان یغماست ۵

از چیست زه کمانت ای عشق
کش چوبه تیر نخل خرماست ۶

تو کسوت زشت خود بیفکن
کان نقش ازل تمام زیباست ۷

آئینه صاف زنگ بگرفت
از رنگ تعلقی که بر ماست ۸

آشفته سگ در علی شد
این مرتبت از خدای میخواست ۹

از خاک در تو سر نپیچم
زیرا که پناه آدم اینجاست ۱۰