شماره ۲۰۱ - بکمان ابروان بست دو زلف چون کمندت

بکمان ابروان بست دو زلف چون کمندت
که زنی بتیرش آندل که گریخته زبندت ۱

نه عجب سپند گر سوخت عجب از آنم
که گرفته خوبآتش زچه خال چون سپندت ۲

بخدا گلی نماند بر روی دل فریبت
نچمد بباغ سروی بر قامت بلندت ۳

زوفا ببخش لیلی تو بر او که هست مجنون
چو سگی بلا به آید بقفای گوسفندت ۴

تو طبیب درد عشقی و دوای دل لب تو
زوفا ترحمی کن بعلیل مستمندت ۵

بفریب خالش ای دل بشکنج زلف ماندی
بهوای دانه رفتی و بدام درفکندت ۶

بولای حیدر آشفته بجو بجان تمسک
که زهول روز محشر نبود دگر گزندت ۷