شماره ۲۰۰ - من بخود مشغول و یار از دست رفت

من بخود مشغول و یار از دست رفت
چون کنم یاران که کار از دست رفت ۱

روزگارم صرف شد در انتظار
تیغ برکش روزگار از دست رفت ۲

عقل و دین و صبر و هوشم بد دریغ
عشق آمد هر چهار از دست رفت ۳

باز پس ناید دگر زان چین زلف
دل که ما را چند بار از دست رفت ۴

دل ندادم تا که بودم اختیار
چون کنم چون اختیار از دست رفت ۵

تا که با پیمانه شد عهد و قرار
عهد و پیمان و قرار از دست رفت ۶

هست آشفته علی چون یار دل
از چه میگوئی که یار از دست رفت ۷