شماره ۲۳۵ - از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویخت

از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویخت
یا مگر خوشه انگور که از تاک آویخت ۱

ملک از آه من افروخت چراغ ار نه زچیست
این قنادیل که بر کنگر افلاک آویخت ۲

همچو شاهین که خورد خون کبوتر بچگان
طایر تیر تو بر این دل صد چاک آویخت ۳

این کمندی که تو ای ترک کمانکش داری
سر صد رستم و سهراب بفتراک آویخت ۴

هر دلی برد بچستی نگه طرارت
در خم زلف تو ای دلبر چالاک آویخت ۵

زاهد از بیم تف گرمی آتش بفسرد
رند میخانه در آن آب طربناک آویخت ۶

مست قلاش بمی خرقه و سجاده بشست
شیخ از وسوسه در سبحه و مسواک آویخت ۷

گر شکایت بکند کس زفریب شیطان
دل آشفته بآن غمزه ناپاک آویخت ۸

تا مگروا رهدم نفس از آن رنگ و فریب
دل بدامان نبی صاحب لولاک آویخت ۹

آنکه از تیغ جهانسوز علی نایب او
برق در خرمن کفار چو خاشاک آویخت ۱۰