شماره ۲۳۶ - تن بی محبت و لاف زجان آدمیت

تن بی محبت و لاف زجان آدمیت
که بداغ عشق بسته است نشان آدمیت ۱

شرفست آدمیرا بملک زعشق ورنه
چه میانه ملک بود و میان آدمیت ۲

حیوان و مردمان را چه تمیز عشق نه جان
که دواب راست جانی و نه جان آدمیت ۳

چو حدیث عشق عاشق نه بگوش سر نیوشد
سخنی بگوی واعظ بربان آدمیت ۴

چه بصورت آدمی گشت مکان عشق اقدس
همه لامکان ببینی بمکان آدمیت ۵

نه حیات جاودانیست زآب زندگانی
که خضر بماند باقی بروان آدمیت ۶

بنهاد بال جبریل و بعرش رفت احمد
بگشای چشم و بنگر طیران آدمیت ۷

نه که آدمیت اول هم از آدم صفی بود
زعلی شنید آشفته بیان آدمیت ۸

چکنی تو غوص عنان که دراز صدف برآری
که بخاک درگه او شده کان آدمیت ۹