هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، به توصیف زیبایی‌های معشوق و تأثیرات عمیق عشق بر قلب عاشق می‌پردازد. شاعر از عناصری مانند لعل لب، خط سبز، و ماه‌رخ معشوق برای بیان احساسات خود استفاده می‌کند و در ادامه به ضعف و ناتوانی خود در برابر این عشق اشاره می‌کند. در پایان، شاعر به دنبال پناه‌گاهی برای نجات از این حالات می‌گردد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۲۵۷ - آن لعل شکربار که صد بار نمک داشت

آن لعل شکربار که صد بار نمک داشت
بر قلب حریفان زخط سبز محک داشت ۱

گر بود نمکزار چرا قند و شکر ریخت
گر تنک شکر بود زچه شور نمک داشت ۲

در مسئله جزء دهانت سخنی گفت
کاورد یقین هر که در این مسئله شک داشت ۳

این سرو خرامان نشنیدم زچمن خاست
وین ماه سخن گوی ندیدم که فلک داشت ۴

لعل تو نگین جم و خط بال فرشته
جا اهرهن جادو بر بال ملک داشت ۵

بیگلشن رویت شب دوشین بگلستان
جا مردم چشمم همه بر خار و خسک داشت ۶

با ترک نگاه تو نتابد دل مسکین
دل یکتن و او لشکر ترکان بکمک داشت ۷

ناچار گریزم به پناه شه مردان
حیدر که ازو بیم سماتا بسمک داشت ۸

آشفته از آن غمزه جادو نبرد جان
کاو راست بسی لشکر و این عجر زیک داشت ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۶۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۵۶ - مرا جز عشق و سودای تو دین نیست
گوهر بعدی:شماره ۲۵۸ - تو را که یوسف اندر چه زنخدانست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.