شماره ۲۸۶ - تا سوز دل از آن لب لعل نمکین است

تا سوز دل از آن لب لعل نمکین است
زخمی که نمک سوده بر او حالتش اینست ۱

زخم از مژه دارد دل و دار و زلب لعل
وز نافه مو بستر و بالین که چنین است ۲

یک چین بجهانست و در او نافه آهو
گر نیست خطا هر خمی از زلف تو چین است ۳

ماهی و سخن گوئی و سروی و روانی
گوئید که این معجز یا سحر مبین است ۴

گر چشمه کوثر به بهشتست عجب نیست
او را بنمک زار عجب ماء معین است ۵

غلمان بغلامی درت میکند اقرار
حورت پی خدمت چو یکی بنده کمین است ۶

من خود نه بر آنم که توئی کعبه مقصود
هر کس که بود عاشق روی تو بر اینست ۷

خانه است اگر کعبه تو خود خانه خدائی
جبریل زتو گفته اگر روح الامین است ۸

آشفته برد سجده بجز کوی تو حاشا
تا داغ غلامی تواش زیب جبین است ۹