شماره ۲۹۲ - چه شد آن فتنه که ناگاه زمحفل برخاست

چه شد آن فتنه که ناگاه زمحفل برخاست
که زبرخواستنش طاقتم از دل برخاست ۱

آتشی بود نهان در دل تنگم چون شمع
بازم آتش بسرآمد چو زمحفل برخاست ۲

ملک و حوری و غلمان شمرندش از خویش
آن پریزاده گل چهره که از گل برخاست ۳

من گرفتم که بصورت تو زمحفل رفتی
کی زدل نقش تو ای کعبه مقبل برخاست ۴

وصف آن لب زلب غیر شنیدم امشب
وه که آب خضر از زهر هلاهل برخاست ۵

یک چمن سرو چمانی تو و یک جنت حور
آدمی کی به چنین شکل و شمایل برخاست ۶

ارنی گفت در این بادیه مجنون چو کلیم
پرتو عارض لیلی چو زمحمل برخاست ۷

در تو ای بحر محبت چه اثر بود که نوح
دید طوفان تو از کشتی و ساحل برخاست ۸

من زخون خواهی خود دم نزدم پیش کسی
جرم خونی است که از پنجه قاتل برخاست ۹

رفع دیوانگی از سلسله شد آشفته
همه دیوانگی ما زسلاسل برخاست ۱۰

شعله عشق تو جانان تن و جان جمله بسوخت
شکر لله زمیان پرده و حایل برخاست ۱۱

هر که بسته بمیان رشته مهر حیدر
از سر سبحه و زنار و حمایل برخاست ۱۲